Even terug op Spitsbergen

Verschillende volgers zullen zich vast nog wel mijn blogs van Spitsbergen herinneren afgelopen herfst. Toen zat ik daar voor een exchange semester. Vanaf het moment dat ik het eiland had verlaten had ik eigenlijk al de wens om ooit terug te gaan. En wat was een beter excuus dan het opzoeken van mijn vriendin die een summer course deed aan het lokale universiteitscentrum (UNIS)? Van maandag 17 juni tot woensdagnacht 26 juni was ik even terug. In een ander seizoen, in andere omstandigheden.

De aankomst was heel speciaal. De winter duurde dit jaar relatief lang in Spitsbergen, de bergen waren nog volop besneeuwd. Het was bovendien vrij helder, dus toen het vliegtuig zijn landing inzette, had ik een prachtig uitzicht.

Spitsbergen
Soms zijn vliegtuigraamfoto’s met smartphonekwaliteit de moeite waard…

Svalbard Spitsbergen vanuit de lucht

De eerste dagen ben ik vooral veel in Longyearbyen geweest en heb ik genoten van de lokale omgeving en de bijzondere natuur. Ik heb enorm veel geluk gehad: op een enkele bewolkte dag na, scheen de zon bijna alle dagen dat ik er was volop. Bovendien was het met 8 graden vrij warm voor de tijd van het jaar. Zo voelde het ook, aangezien het bijna de hele tijd windstil was. Een kleine impressie van de eerste dagen:

Spitsbergenrendier
De jonge versie van een Spitsbergenrendier.
Spitsbergenrendier, rendier op Spitsbergen
En hier een volwassen exemplaar van het prachtige beest.

Longyearbyen in Spitsbergen

De hike naar Nordenskiöldfjellet: uitzicht over een groot deel van Spitsbergen

Nordenskiöldfjellet is een berg van 1053 meter hoog, de hoogste berg in de nabije omgeving van Longyearbyen. Deze berg wilde ik in de herfst tijdens mijn exchange semester eigenlijk al beklimmen, maar het is er nooit van gekomen: tegen de tijd dat we een beetje ervaren waren met het hiken in deze omgeving, was het alweer poolnacht. Nu we de omgeving kenden, de zomer begonnen was, de sneeuw voor een gedeelte was verdwenen en het helder was, was het een mooi moment om de wandeling te maken. Donderdag 20 juni vertrokken we, rond een uur of 15:30. Over op tijd thuiskomen hoefde we ons geen zorgen te maken: in deze tijd van het jaar waakt de middernachtzon over Spitsbergen en is het dus 24 uur per dag licht. De wandeling omhoog duurde (inclusief pauzes en avondeten) een kleine 5 uur. De wandeling was zeer zeker de moeite waard en het uitzicht was nóg mooier dan ik durfde te dromen. Het is zonder twijfel het mooiste uitzicht dat ik in mijn hele leven heb gezien. Kijk even mee:

Longyearbyen
De zwarte lijn geeft de route van de weg omhoog weer. De rode lijn is de weg terug.
Het eerste plateau op ongeveer 400 meter hoogte. Hier zakten we soms wel tot onze heupen in de sneeuw.
Op de voorgrond de bergkam waar we overheen liepen, op de achtergrond zien we het einddoel: Nordenskiöldfjellet.
Het uitzicht was al mooi bij de laatste stijle helling…
Isfjorden
Maar op de top was het uitzicht écht adembenemend. Links op de foto is te zien hoe het fjord uitmondt in de oceaan.
De besneeuwde toppen vroegen om een panoramafoto. Het voelde alsof we heel Spitsbergen konden zien.
Nordenskioldfjellet
Het zag er werkelijk sprookjesachtig uit.

Op de top was uitzicht echt adembenemend. Overal om ons heen zagen we de besneeuwde bergen. Ook zagen we Isfjorden en we konden zelfs de oceaan zien! Het was wel een heel stuk kouder dan in het dal, waar we de eerste hellingen nog in t-shirt beklommen (8 graden is warm als je een stijle helling oploopt), daar hadden we boven toch een dikke jas aan. Op 1000 meter hoogte lag de temperatuur namelijk onder het vriespunt. Om 22:30 zetten we de afdaling in, en rond 1:15 waren we thuis. Zoals gezegd, was het al die tijd natuurlijk licht.

En ook op de terugweg was het uitzicht prachtig. In de verte is Longyearbyen te zien.

Foxfonna

Op zaterdag gingen we met een grote groep hiken in de omgeving van de Foxfonna gletsjer. Omdat Adventdalen enorm lang is, hebben we de taxi genomen. Opnieuw leverde de hike prachtige plaatjes op:

De rode lijn is de weg die de taxi heeft afgelegd. De zwarte lijn is de weg omhoog en de groene lijn de weg naar beneden. De taxi heeft 400 hoogtemeters voor ons gemaakt, we zijn zelf doorgeklommen naar ruim 700 meter hoogte.

Foxfonna
De Foxfonna-Gletsjer.
Foxfonna gletsjer Spitsbergen
De uitzichten waren weer prachtig.

Foxfonna Svalbard

Ook buiten de wandelingen om hebben we genoten van de omgeving. Zaterdag zijn we nog uitgeweest in Huset, de lokale club. Dit is de meest bekende uitgaansgelegendheid op Spitsbergen. Uitgaan voelt overigens ontzettend raar als het de hele nacht licht is. Verder hebben we ook nog beluga’s gespot, helaas was het lastig om hier goede foto’s van te maken.

Beluga Spitsbergen
Dichterbij dan dit kwam ik niet toen ik de beluga’s (er zwommen maar liefst tientallen rond in Adventfjorden!) op beeld probeerde te krijgen.

De week vloog uiteraard voorbij, maar ik heb ontzettend genoten. Svalbard is een enorm bijzondere plek en ik weet zeker dat ik er terug zal keren. Ik hoop dat jullie dankzij deze blog een beetje mee hebben kunnen genieten.

Eén laatste foto voor het vliegveld. Aan de andere kant van het water zien we de Borebreen gletsjer.
Middernachtzon Spitsbergen
En ook op de terugweg was het vrij helder. Het was weer een prachtig gezicht. Leuk feitje: ik vloog weg om half 3 ’s nachts. Dit geeft dus een mooi beeld van hoe licht het was op dat tijdstip.

Spitsbergen van bovenaf

Abonneer
Abonneren op
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties